راهنمای سفر باگیو: دروازه‌ای به کوردیلرا

در باگیو از اتوبوس پیاده می‌شوید و هوا مثل دیواری از چیزی که فراموش کرده‌اید وجود دارد، به شما برخورد می‌کند: خنک. نه خنکِ کولردار، نه خنکِ «کمی کمتر از مانیل». واقعاً، واقعاً سرد، از آن نوع که باعث می‌شود دستتان را به سمت ژاکتی ببرید که ماه‌هاست نپوشیده‌اید. بعد از هفته‌ها ماندن در گرمای دشت فیلیپین، جایی که دمای ۳۵ درجه و رطوبت ۹۰ درصد فقط سه‌شنبه است، رسیدن به باگیو مثل این است که از دری به کشوری متفاوت پا گذاشته‌اید. درختان کاج به نظر نمی‌رسند که متعلق به جنوب شرقی آسیا باشند. مهی که از دامنه تپه‌ها می‌غلتد هم اینطور نیست. و مردم محلی که با روسری و کلاه از کنارتان رد می‌شوند، نکته را به خوبی نشان می‌دهند: شما ۱۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا هستید و قوانین تغییر کرده‌اند.

این راهنمای سفر به باگیو برای دو نوع مسافر نوشته شده است: ساکنان مانیل که برای یک آخر هفته طولانی از گرما فرار می‌کنند، و بازدیدکنندگان بین‌المللی که از باگیو به عنوان سکوی پرتابی برای منطقه کوردیلرا، به ویژه ساگادا، بانائو و استان کوهستانی استفاده می‌کنند. زیرا این کاری است که باگیو به بهترین شکل انجام می‌دهد. این شهر فقط یک مقصد به خودی خود نیست. این شهر دروازه، مرکز حمل و نقل، و ایستگاهی برای سازگاری با محیط بین مناطق پست فیلیپین و مناطق مرتفع کوردیلرا است. اکثر مسافران در مسیر خود به جایی دیگر از باگیو عبور می‌کنند و مسافران باهوش قبل از ادامه سفر، یک یا دو روز در آنجا اقامت می‌کنند.

من چندین بار از باگیو عبور کرده‌ام، گاهی چند روزی توقف داشته‌ام، گاهی فقط در مسیر ساگادا از آنجا عبور کرده‌ام. این راهنما آنچه را که آموخته‌ام پوشش می‌دهد: بهترین گزینه‌های اتوبوس از مانیل، نحوه ترتیب دادن حمل و نقل به ساگادا و بانائو، محل اقامت، غذاهای غیر از رستوران‌های توریستی در جاده سشن، و شرایط واقعی جاده در مسیرهای کوردیلرا که هیچ کس تا زمانی که سوار اتوبوسی در دامنه کوه در مه نشوید، به شما هشدار نمی‌دهد.

تاریخچه باگیو

باگیو به دلیل دوره استعمار آمریکا وجود دارد، نقطه پایان. قبل از سال ۱۹۰۰، این منطقه کافاگوی بود، سکونتگاهی پراکنده از جوامع ایبالوی که در تپه‌های بنگوئه به کشاورزی و استخراج طلا مشغول بودند. اسپانیایی‌ها در طول ۳۰۰ سال حکومت استعماری خود هرگز نتوانستند ارتفاعات کوردیلرا را به طور کامل کنترل کنند. آمریکایی‌ها رویکرد متفاوتی در پیش گرفتند. appسوسک

در سال ۱۹۰۳، به معمار آمریکایی، دانیل برنهام، مأموریت داده شد تا شهری برنامه‌ریزی‌شده در ارتفاعات به عنوان پایتخت تابستانی برای دولت استعماری جدید طراحی کند. ایده ساده بود: مقامات آمریکایی مستقر در مانیل از گرما و بیماری، به‌ویژه وبا و مالاریا، در حال مرگ بودند و به یک آسایشگاه نیاز داشتند. باگیو، با دمای ۱۵ تا ۲۳ درجه سانتیگراد در تمام طول سال، پاسخ این نیاز بود. برنهام شهری با بلوارهای عریض، پارک‌ها و ساختمان‌های دولتی را با الگوبرداری از برنامه‌ریزی شهری آمریکایی طراحی کرد و تا سال ۱۹۰۹، باگیو رسماً به عنوان پایتخت تابستانی فیلیپین معرفی شد.

آمریکایی‌ها کمپ جان هی را به عنوان یک مرکز استراحت و تفریح ​​برای پرسنل نظامی ساختند، اردوگاه‌های معلمان را برای آموزش مربیان فیلیپینی در سیستم آمریکایی تأسیس کردند و زیرساخت‌هایی را بنا نهادند که هنوز هم شهر را شکل می‌دهد: جاده کنون، بزرگراه کوهستانی پر پیچ و خمی که از مناطق پست به باگیو می‌رسد، بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۵، عمدتاً توسط کارگران ژاپنی و فیلیپینی ساخته شد و همچنان یکی از چشمگیرترین ورودی‌های جاده‌ای به هر شهری در فیلیپین است.

آنچه این تاریخ برای یک بازدیدکننده امروزی به ارمغان می‌آورد این است که باگیو احساس معماری می‌کندrally و فرهنگrally متفاوت از هر جای دیگر کشور. ردپای استعمار آمریکا در طرح، جنگل‌های کاج، معماری و فرهنگ آن قابل مشاهده است. این شهری است که به جای رشد ارگانیک، طراحی شده است و تنش بین نظم برنامه‌ریزی شده و هرج و مرج ارگانیک فیلیپینی بخشی از چیزی است که باگیو را جالب می‌کند. بخش دیگر این است که در آستانه کوردیلرا، رشته کوهی که محل زندگی مردم ایگوروت، تراس‌های برنج بانائو و برخی از چشمگیرترین مناظر جنوب شرقی آسیا است، قرار دارد. باگیو جایی است که زمین‌های پست فیلیپین با زمین‌های مرتفع کوردیلرا تلاقی می‌کنند و شما این گذار را به محض ورود احساس می‌کنید.

بهترین کارهایی که می‌توانید در باگیو انجام دهید

مسیر پر پیچ و خم جنگل کاج در کوه‌های مرتفع باگیو، مشابه مسیر کمپ جان هی اکو تریل

اگر قبل از رفتن به ساگادا یا بانائوئه، در باگیو توقف کنید، احتمالاً یک یا دو روز کامل برای گشت و گذار در شهر وقت دارید. در اینجا نحوه گذراندن این زمان را به تفکیک نقاط قوت باگیو آورده‌ام.

جاذبه‌های گردشگری: پارک برنهام، جاده سشن و مرکز شهر

پارک برنهام مرکز جغرافیایی و احساسی باگیو است. این پارک که توسط خود دنیل برنهام طراحی شده، یک فضای سبز ۳۲ هکتاری با یک تالاب مصنوعی است که می‌توانید در آن قایق‌های قو مانند را با چند پزو اجاره کنید. bike اجاره‌ها در امتداد محیط و چمن‌های باز که خانواده‌های محلی بعدازظهرها در آنجا جمع می‌شوند. این یک پارک بکر نیست، اما جایی است که سرعت باگیو بیشتر از همه قابل مشاهده است. در صبح روزهای وسط هفته، می‌توانید افرادی را ببینید که می‌دوند، سگ‌هایشان را برای پیاده‌روی بیرون می‌برند و دانش‌آموزانی که برای رفتن به کلاس از آنجا رد می‌شوند. در آخر هفته، اینجا شلوغ است. یک بار در آن قدم بزنید. اگر می‌خواهید یک قایق اجاره کنید. سپس به جاده سشن بروید.

جاده سشن شریان اصلی تجاری باگیو است، یک کیلومتر شیب‌دار از مغازه‌ها، رستوران‌ها، نانوایی‌ها و کافه‌ها که از پارک برنهام به سمت قسمت بالایی شهر بالا می‌رود. اینجا جایی است که شما برای غذا خوردن، خرید پاسالوبونگ (سوغاتی برای بردن به خانه) و احساس انرژی شهر به آنجا می‌آیید. این خیابان به خصوص در اواخر بعد از ظهر و عصر، زمانی که دما کاهش می‌یابد، چراغ‌ها روشن می‌شوند و کل نوار شهر حال و هوای دیگری به خود می‌گیرد، بسیار خوب است. کلیسای جامع باگیو در بالای جاده سشن روی یک تپه قرار دارد و برای دیدن منظره شهر از پایین، ارزش بالا رفتن را دارد.

طبیعت: پارک و کمپ ماینز ویو جان هی

پارک ماینز ویو دقیقاً همان چیزی است که از نامش پیداست: نقطه‌ای مشرف به دره آمبورایان و شهر معدنی قدیمی ایتوگون. عرشه رصد، نگاهی پانوراما به مناظر کوهستانی اطراف باگیو به شما می‌دهد و در یک روز صاف، می‌توانید خط الراس‌ها را یکی پس از دیگری ببینید که در مه محو می‌شوند. خود پارک توریستی است و غرفه‌های سوغاتی و فروشندگانی دارد که شراب توت فرنگی و بادام زمینی ترد می‌فروشند، اما منظره واقعاً خوب است و راهی مناسب برای جهت‌یابی جغرافیایی به سمت کوردیلرا قبل از رفتن به اعماق آن است.

کمپ جان هی، پایگاه نظامی سابق آمریکا است که به یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی و مجتمع تفریحی تبدیل شده است. این کمپ دارای مسیرهای جنگلی کاج، زمین گلف، زیپ‌لاین و برخی از بهترین جنگل‌های کاج حفاظت‌شده در شهر است. مسیر اکو، پیاده‌روی آرامی از میان کاج‌های سر به فلک کشیده بنگوئه است و جایی است که با رفتن به آن متوجه می‌شوید چرا آمریکایی‌ها این مکان را به عنوان آسایشگاه انتخاب کرده‌اند. هوا بوی رزین کاج و خاک سرد می‌دهد و دمای داخل جنگل به طور قابل توجهی خنک‌تر از مرکز شهر است. گورستان گمشده منفی‌گرایی، یک چیدمان هنری عجیب و غریب که «منفی‌گرایی جهان» را دفن می‌کند، یک مسیر انحرافی پنج دقیقه‌ای سرگرم‌کننده در داخل کمپ است.

تجربیات فرهنگی: روستای تام-آوان و باغ گیاه‌شناسی

روستای تام-آوان، یک روستای سنتی کوردیلرا بازسازی‌شده در حومه باگیو است که از کلبه‌های اصیل ایگوروت که از سراسر استان کوهستانی به اینجا منتقل شده‌اند، ساخته شده است. این روستا به عنوان یک موزه زنده و گالری هنری عمل می‌کند و آثار هنرمندان کوردیلرا در کلبه‌ها به نمایش گذاشته می‌شود، نمایش‌های سنتی بافندگی و اجراهای فرهنگی در آخر هفته‌ها برگزار می‌شود. اگر به ساگادا یا بونتوک می‌روید، تام-آوان منبع خوبی برای آشنایی با فرهنگ‌های بومی است که در اعماق کوردیلرا با آنها روبرو خواهید شد. اگر قصد ندارید از باگیو فراتر بروید، این بهترین فرصت برای شماست تا بدون ترک شهر با میراث کوردیلرا آشنا شوید.

باغ گیاه‌شناسی باگیو، واقع در نزدیکی پارک رایت و عمارت (اقامتگاه تابستانی رسمی رئیس جمهور فیلیپین)، یک باغ محوطه‌سازی شده است که گیاهان کوردیلرا، بخش‌های موضوعی و نمایشگاه‌های فرهنگی را به نمایش می‌گذارد. این باغ از پارک برنهام ساکت‌تر و از ماینز ویو تجاری‌تر است و همین امر آن را به مکانی مناسب برای پیاده‌روی صبحگاهی تبدیل می‌کند. تونل‌های ژاپنی که در طول اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم حفر شده‌اند، از داخل باغ قابل دسترسی هستند و یادآوری تلخی از اشغال این شهر در زمان جنگ هستند.

پارک‌های موضوعی و ماجراجویی‌ها: پارک رایت و بازار شبانه

پارک رایت، مجاور عمارت، جایی است که می‌توانید در باگیو برای اسب‌سواری به آنجا بروید. این پارک یک استخر بازتابنده طولانی دارد که به دروازه بزرگ عمارت منتهی می‌شود و یک محوطه چمنزار دارد که می‌توانید در کنار اسب‌سواری، اسب کرایه کنید. این مکان توریستی و کمی خودمانی است، اما اگر با بچه‌ها سفر می‌کنید، یک فعالیت نیم ساعته قابل اعتماد است. مربیان اسب عمدتاً خانواده‌های محلی ایگوروت هستند که نسل‌هاست این سرویس را اداره می‌کنند.

بازار شبانه جاده هریسون، مطمئن‌ترین فعالیت عصرگاهی در باگیو است. هر شب از حدود ساعت ۶ بعد از ظهر تا نیمه‌شب، جاده هریسون به یک بازار خیابانی تبدیل می‌شود که لباس‌های دست دوم (ukay-ukay)، لوازم جانبی، غذاهای محلی و سوغاتی می‌فروشد. صحنه ukay-ukay واقعی است، نه یک نمایش توریستی. باگیو دهه‌هاست که مرکز لباس‌های دست دوم وارداتی بوده است و می‌توانید همه چیز را از کت‌های زمستانی کره‌ای گرفته تا جین آمریکایی با قیمت‌هایی که از ۲۰ پزو برای هر قطعه شروع می‌شود، پیدا کنید. پول نقد، اسکناس‌های خرد و صبر برای چانه زدن همراه داشته باشید.

کجا و چه چیزی در باگیو بخوریم و بنوشیم؟

بازار شلوغ فیلیپینی در فضای باز با فروشندگانی که محصولات خود را زیر چترهای رنگارنگ می‌فروشند

فرهنگ غذایی باگیو تحت تأثیر دو چیز شکل گرفته است: آب و هوای خنک کوهستانی که امکان کشت محصولاتی را فراهم می‌کند که نمی‌توانید در مناطق پست پرورش دهید، و موقعیت این شهر به عنوان قطب تجاری کوردیلرا. نتیجه، چشم‌انداز غذایی متمایزی از مانیل یا فیلیپین ساحلی است، با مواد اولیه و غذاهایی که منعکس‌کننده محیط کوهستانی هستند.

غذاهای محلی ویژه که حتماً باید امتحان کنید

تاهو توت‌فرنگی نمادین‌ترین غذای خیابانی باگیو است. تاهو توفوی گرم و ابریشمی است که با شربت سرو می‌شود و در باگیو، شربت شکر قهوه‌ای با توت‌فرنگی‌های تازه محلی و شربت آنها جایگزین یا تکمیل می‌شود. از صبح زود صدای فروشندگان را خواهید شنید که در امتداد جاده سشن و در پارک برنهام فریاد می‌زنند «تاهو توت‌فرنگی!». قیمت هر فنجان آن حدود ۵۰ تا ۸۰ پزو است و ارزش هر پزو را دارد. توت‌فرنگی‌ها کوچک، بسیار شیرین هستند و هیچ شباهتی به توت‌های تجاری که در سوپرمارکت‌های مانیل پیدا می‌کنید، ندارند.

اوبه هالایا مربای سیب‌زمینی بنفش است که با شیر و شکر پخته می‌شود تا به غلظت خمیر غلیظی برسد. در باگیو، اوبه در خاک کوهستان اطراف کشت می‌شود و طعم آن از محصولات تجاری اوبه، غلیظ‌تر و کم‌شیرین‌تر است. شناخته‌شده‌ترین منبع آن، صومعه‌ای در امتداد جاده سشن به نام گود شپرد است که دهه‌هاست مربای اوبه، مربای توت‌فرنگی و مربای بادام‌زمینی ترد می‌فروشد. همیشه صف وجود دارد و اغلب تا بعد از ظهر تمام می‌شوند. صبح زود به آنجا بروید.

کینیینگ گوشت خوک دودی کوردیلرا است، شبیه به ایلوکانو بیناگونگان اما متمایز از استان کوهستانی. این گوشت خوکی است که روی آتش چوب دودی می‌شود تا قهوه‌ای تیره، تقریباً سیاه شود و طعمی عمیق، دودی و شور دارد که در سوپ‌ها و خورش‌ها استفاده می‌شود یا به تنهایی با برنج خورده می‌شود. می‌توانید آن را از بازار عمومی باگیو، واقع در ...، خریداری کنید.appدر روزنامه چاپ شد. پینونگ یک سوسیس خونی سنتی ایگوروت است که در بازار نیز موجود است و اگر اهل ماجراجویی هستید، ارزش امتحان کردن را دارد.

کجا می‌توان به غیر از رستوران‌های توریستی غذا خورد؟

کشتارگاه اسلاوتر، نزدیک بازار عمومی، جایی است که مردم محلی برای خوردن بهترین غذاهای گوشتی در باگیو به آنجا می‌روند. به نظر می‌رسد...appاین نام از کشتارگاه اصلی شهر که در نزدیکی آن قرار دارد گرفته شده است و این منطقه پر از کاریندریاها (رستوران‌های به سبک کافه‌تریا فیلیپینی) است که غذاهای کوردیلرایی و ایلوکانو سرو می‌کنند. آشپزخانه بالاجادی (Balajadi Kitchenette) برجسته‌ترین آنهاست: یک رستوران ساده که بولالو (سوپ مغز گوشت گاو)، پاپایتان (خورش دل و روده تلخ)، اینیهاو نا لیمپو (شکم خوک کبابی) و سوپ شماره ۵ بدنام، غذایی که از قسمت‌های گاو تهیه می‌شود و اعتقاد بر این است که یک داروی تقویت قوای جنسی است، سرو می‌کند. اگر غذای اصیل کوهستانی می‌خواهید، نه غذای توریستی، اینجا جایی است که می‌توانید غذا بخورید. هزینه یک وعده غذایی کامل در اینجا ۱۵۰ تا ۳۰۰ روپیه است.

برای وعده‌های غذایی که می‌توانید بنشینید، رستوران ویزکو در امتداد جاده سشن به خاطر کیک توت‌فرنگی‌اش که کاملاً مطابق با سلیقه است، معروف است. رستوران جک غذاهای برنجی به سبک کوردیلرا، به ویژه برنج جک (برنج با کتلت گوشت خوک، مرغ، تخم‌مرغ سرخ‌شده و چاپ سویی) که یک رستوران محلی است، سرو می‌کند. برای یک تجربه آرام‌تر، آرکا یارد در جاده تیپ‌تاپ، قهوه کوردیلرا و تاهو توت‌فرنگی را با منظره‌ای پانوراما از دره سرو می‌کند که ارزش سوار شدن با سه‌چرخه از مرکز شهر را دارد.

فرهنگ قهوه در باگیو

ارتفاعات اطراف باگیو، به ویژه آتوک و ساگادا، برخی از بهترین قهوه‌های عربیکا در فیلیپین را پرورش می‌دهند. ارتفاع بالا و دمای پایین، رسیدن گیلاس‌های قهوه را کند می‌کند و باعث تولید دانه‌هایی با اسیدیته روشن و طعم‌های لایه‌ای می‌شود: بسته به نوع و فرآوری، طعم مرکبات، گل، شکلات و آجیل. این قهوه، قهوه باراکوی سوخته و تلخی نیست که در مناطق پست فیلیپین پیدا می‌کنید. فرهنگ قهوه باگیو در سال‌های اخیر به طور قابل توجهی رشد کرده است، به طوری که کافه‌های کنار جاده سشن و خیابان‌های فرعی آن با افتخار دانه‌های خود را به عنوان بنگوئت، آتوک یا ساگادا تک خاستگاه معرفی می‌کنند.

کافه یاگام، که در کوچه‌ای فرعی در جاده سشن قرار دارد، یکی از بهترین مکان‌ها برای امتحان کردن قهوه کوردیلران در یک محیط مناسب است. آنها نوشیدنی‌های پور اور و اسپرسو را با استفاده از دانه‌های قهوه برشته محلی سرو می‌کنند و فضایی گرم و آرام دارند. برای یک تجربه خودمانی‌تر، بازار عمومی باگیو غرفه‌هایی دارد که قهوه آسیاب شده بنگوئت و ساگادا را در کیسه‌های پلاستیکی با کسری از قیمت کافه می‌فروشند. مقداری از آنها را برای بردن به خانه بخرید.

اگر قصد سفر گسترده‌تری به فیلیپین را دارید، قبل از رفتن به شمال، راهنمای سفر به مانیل فیلیپین را برای نحوه‌ی گشت و گذار در پایتخت بررسی کنید، یا اگر قصد دارید کوردیلرا را با پالاوان ترکیب کنید، راهنمای سفر به ال نیدو پالاوان را مطالعه کنید.

خرید در باگیو

خرید در باگیو دو معنی دارد: بازار عمومی و بازار شبانه. بازار عمومی شهر باگیو، واقع در انتهای پایینی جاده سشن، قلب تجاری منطقه کوهستانی است. اینجا جایی است که توت فرنگی تازه، اوبه، سبزیجات کوهستانی (سایوته، لوبیا باگیو، پیچای)، ماهی خشک، قهوه کوردیلرا، محصولات بافته شده و کینیینگ دست به دست می‌شوند. این بازار شلوغ، شلوغ و اصیل است و بهترین مکان برای خرید پاسالوبونگ است. گود شپرد، در جاده منتهی به بازار، مطمئن‌ترین منبع برای مربای اوبه و مربای توت فرنگی است، هرچند صف‌ها می‌توانند طولانی باشند.

برای کالاهای بافته شده، نقره‌کاری و کنده‌کاری‌های چوبی، بازار بخشی را به صنایع دستی کوردیلرا اختصاص داده است. می‌توانید کیف‌های دستباف، سبدها و منسوجات ساخته شده توسط بافندگان ایگوروت و همچنین جواهرات نقره از شهرهای معدنی بنگوئه را پیدا کنید. قیمت‌ها برای اقلام غیرخوراکی قابل مذاکره هستند و چانه زدن انتظار می‌رود. اگر قیمت‌های ثابت و بدون چانه‌زنی می‌خواهید، فروشگاه‌های Kultura Filipino در SM Baguio (مرکز خرید اصلی، نزدیک مرکز شهر) محصولات فیلیپینی را به صورت گلچین شده عرضه می‌کنند، اما شما باید هزینه بیشتری بپردازید.

بازار شبانه هریسون رود، تجربه خرید دیگری است که به همان اندازه که به کالاها اهمیت می‌دهد، به حال و هوای آن هم مربوط می‌شود. اوکای-اوکای (لباس‌های دست دوم) جذابیت اصلی آن است، با غرفه‌هایی که کاپشن، ژاکت، شلوار جین و کفش‌های وارداتی را با قیمت‌های بسیار پایین می‌فروشند. باگیو پایتخت اوکای-اوکای فیلیپین است زیرا آب و هوای خنک آن، لباس‌های زمستانی را واقعاً مفید می‌کند، نه فقط یک کالای جدید. اگر صبور باشید، می‌توانید با کمتر از ۱۰۰۰ پزو، یک کمد لباس کامل برای هوای سرد در اینجا بسازید. پول نقد و اسکناس‌های خرد همراه داشته باشید.

کافه‌ها و تفریحات شبانه در باگیو

زندگی شبانه باگیو در مقایسه با مانیل یا بوراکای متوسط ​​است و این بخشی از ... appهوای خنک عصرگاهی، نشستن در فضای باز و نوشیدن یک نوشیدنی را واقعاً دلپذیر می‌کند، به گونه‌ای که در مناطق پست فیلیپین نمی‌توان با آن رقابت کرد. محل اصلی تفریحات شبانه در امتداد جاده سشن و خیابان‌های فرعی اطراف آن قرار دارد، جایی که بارها و رستوران‌ها تا نیمه‌شب یا ساعت ۱ بامداد باز هستند.

بازار شبانه در جاده هریسون به عنوان یک صحنه اجتماعی عصرگاهی نیز عمل می‌کند و بسیاری از مردم شب خود را پس از شام در آنجا به پایان می‌رسانند. برای یک نوشیدنی نشسته، رستوران دهه ۵۰ در امتداد جاده سشن، مکانی با تم رترو است که آبجوی ارزان و غذاهای دلچسب را در یک محیط نوستالژیک آمریکایی سرو می‌کند. برای چیزی مدرن‌تر، چندین بار آبجو و کوکتل فروشی در سال‌های اخیر، به ویژه در اطراف منطقه جاده لگاردا، افتتاح شده‌اند. یک آبجو از ۶۰ تا ۱۲۰ پزو و یک کوکتل از ۲۰۰ تا ۴۰۰ پزو قیمت دارد.

اگر نوشیدن آخر شب اولویت شماست، شهر اشتباهی آمده‌اید. باد باگیو زود تمام می‌شود و هوای خنک آن بیشتر باعث خواب‌آلودگی مردم می‌شود تا شلوغی. بیشتر مسافرانی که اینجا دیده‌ام، تا نیمه‌شب در رختخواب هستند، چون صبح زود برای اتوبوس به ساگادا بیدار می‌شوند. بر این اساس برنامه‌ریزی کنید.

بهترین زمان برای بازدید از باگیو چه زمانی است؟

باگیو از نوامبر تا مارس یک فصل خشک و خنک، از مارس تا مه یک فصل خشک و گرم و از ژوئن تا اکتبر یک فصل مرطوب دارد. این تفاوت در اینجا بیشتر از اکثر مقاصد گردشگری فیلیپین اهمیت دارد، زیرا جاده‌های کوهستانی به کوردیلرا، از جمله مسیر ساگادا، در هنگام باران شدید واقعاً خطرناک می‌شوند.

ژانویه سردترین ماه است، با دمای شبانه که به ۱۰ تا ۱۵ درجه سانتیگراد و حداکثر دمای روزانه حدود ۲۰ درجه می‌رسد. فوریه، جشنواره پاناگبنگا، جشنواره گل سالانه باگیو را به ارمغان می‌آورد که چندین هفته ادامه دارد و شامل رژه‌های خیابانی بزرگ و دسته‌های سیار است که بیش از ۱۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند. این جشنواره دیدنی و طاقت‌فرسا است: شهر در شلوغ‌ترین حالت خود قرار دارد، قیمت هتل‌ها سه برابر شده و ترافیک سنگین است. اگر می‌خواهید تجربه جشنواره را داشته باشید، به پاناگبنگا بروید. اگر می‌خواهید آرامش داشته باشید، از آن اجتناب کنید.

از ماه مارس تا مه، فصل «تابستان» است که ساکنان مانیل از گرما فرار می‌کنند و با قدرت به باگیو می‌آیند. هفته مقدس شلوغ‌ترین دوره سال است و شهر در طول آخر هفته عید پاک واقعاً ناخوشایند است. اکتبر و نوامبر زمان‌های ایده‌آلی هستند: باران‌ها کمتر شده‌اند، هوا خنک و صاف است، جمعیت کم است و قیمت اقامتگاه‌ها معقول است.

دوره زمانیهواتوده هابهترین برای
نوامبر تا فوریهخنک و خشک، ۱۰ تا ۲۳ درجه سانتیگرادبالا (اوج در فوریه برای پاناگبنگا)بهترین آب و هوای کلی، هوای خنک کوهستان
مارس تا مهگرم و خشک، ۱۵ تا ۲۶ درجه سانتیگرادخیلی زیاد (هفته مقدس اوج است)فرار تابستانی از گرمای مانیل
ژوئن تا آگوستمرطوب، مه آلود، ۱۵ تا ۲۲ درجه سانتیگرادکمسفر ارزان، اما خطرات جاده‌ای بالا
سپتامبر تا اکتبرکاهش تدریجی باران، آسمان صافکم تا متوسطارزش فصل شانه، بهبود جاده‌ها

توصیه من: اگر می‌خواهید بهترین تعادل بین هوای خنک، جاده‌های خلوت و شلوغی قابل کنترل را داشته باشید، اواخر اکتبر تا نوامبر را در نظر بگیرید. اگر می‌خواهید سردترین دما را داشته باشید و بتوانید از آخر هفته پاناگبنگا اجتناب کنید، ژانویه ایده‌آل است. از هفته مقدس به طور کامل اجتناب کنید، مگر اینکه از ترافیک و رزرو کامل هتل‌ها لذت می‌برید.

چند روز در باگیو نیاز دارید؟

دو روز کامل در باگیو برای اکثر مسافران زمان مناسبی است. این به شما زمان کافی می‌دهد تا مرکز شهر (پارک برنهام، جاده سشن، کلیسای جامع، بازار عمومی) را بگردید، از یک یا دو نقطه دیدنی (ماینز ویو، کمپ جان هی) دیدن کنید، خوب غذا بخورید و بدون عجله، حمل و نقل خود را به ساگادا یا بانائوئه ترتیب دهید. اگر صرفاً قصد سفر دارید، یک روز برای آشنایی با شهر و خرید پاسالوبونگ کافی است، اما در این صورت سفر شما سریع خواهد بود.

من یک توقف دو روزه در باگیو را به عنوان سکوی پرتابی برای کوردیلرا به این صورت برنامه‌ریزی می‌کنم:

روز اول: از مانیل می‌رسید (۵ تا ۶ ساعت با اتوبوس). در محل اقامت خود مستقر می‌شوید. اواخر بعد از ظهر در جاده سشن قدم بزنید، از یک فروشنده خیابانی تاهو توت‌فرنگی بخرید و در یکی از رستوران‌های کنار سشن یا نزدیک پارک برنهام شام بخورید. عصر در بازار شبانه جاده هریسون برای غذاهای اوکی-اوکی و خیابانی.

روز دوم: پیاده‌روی صبحگاهی در پارک برنهام و باغ گیاه‌شناسی. بازدید از پارک ماینز ویو و پارک رایت در اواسط صبح. ناهار در Slaughter Compound برای صرف غذای اصیل کوردیلری. بعدازظهر: بلیط اتوبوس خود را به مقصد ساگادا (GL Trans، در ترمینال Centermall یا Magsaysay) یا بانائو (Ohayami Trans، در جاده Governor Pack) خریداری کنید. عصر: قهوه در کافه Session Road، زود خوابیدن قبل از حرکت اتوبوس.

روز سوم: حرکت صبح زود به سمت ساگادا (۵ تا ۶ ساعت با اتوبوس) یا بانائو (۸ ساعت با اتوبوس شبانه). برای ساگادا، اولین اتوبوس GL Trans را که می‌توانید سوار شوید، زیرا صندلی‌ها تمام می‌شوند و اتوبوس‌ها رزرو آنلاین ندارند. برای بانائو، اوهایامی ترانس ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر حرکت می‌کند و ساعت ۳:۳۰ صبح می‌رسد، بنابراین می‌توانید قبل از سوار شدن، از تمام روز در باگیو استفاده کنید.

کجا در باگیو اقامت کنیم؟

اینکه در باگیو کجا اقامت کنید مهم است، چون شهر تپه‌ای است، ترافیک می‌تواند سنگین باشد و پیاده‌روی در سربالایی در ارتفاع ۱۵۰۰ متری خسته‌کننده‌تر از آن چیزی است که انتظار دارید. در اینجا گزینه‌های مختلف را بر اساس بودجه به شما معرفی می‌کنم.

منطقه مرکز شهر در اطراف جاده سشن و پارک برنهام، راحت‌ترین نقطه برای اکثر مسافران است. شما با پای پیاده به بازار عمومی، کلیسای جامع، اکثر رستوران‌ها و کافه‌ها و ترمینال‌های جیپنی برای حمل و نقل عمومی می‌رسید. هاستل‌ها و مهمانخانه‌های ارزان‌قیمت در امتداد جاده اسامپشن و جاده گاورنر پک قرار دارند که هزینه تخت‌های خوابگاه از شبی ۳۵۰ تا ۶۰۰ پزو و اتاق‌های خصوصی از ۸۰۰ تا ۲۰۰۰ پزو است. نکته منفی، سر و صدا است: جاده سشن و خیابان‌های اطراف آن از صبح زود تا اواخر شب شلوغ هستند.

  • بودجه: هاستل‌ها و خانه‌های موقت نزدیک جاده سشن و جاده آسامپشن، شبی ۳۵۰ تا ۱۵۰۰ روپیه. کاسا والخو و هاستل باگیو گزینه‌های مقرون‌به‌صرفه‌ای هستند که در فاصله پیاده‌روی از مرکز شهر قرار دارند.
  • محدوده: هتل‌های ۳ ستاره نزدیک پارک برنهام و در امتداد خیابان جنوبی، شبی ۱۸۰۰ تا ۴۵۰۰ روپیه. رزرو هتل‌های الیزابت و آزالیا ارزش قابل توجهی ارائه می‌دهند و از مرکز شهر ساکت‌تر هستند.
  • سرریز: عمارت کمپ جان هی، شبی ۵۰۰۰ پزو و بیشتر. این مکان، تمیزترین مکان لوکس در باگیو است که در جنگل کاج واقع شده و حس یک کلبه کوهستانی دنج را القا می‌کند. اگر می‌خواهید اقامتی خاطره‌انگیز داشته باشید، اینجا همان جایی است که می‌خواهید.
  • جایگزین آرام: کمپ معلمان و محوطه باغ گیاه‌شناسی، شبی ۸۰۰ تا ۲۰۰۰ پزو. این یک پردیس تاریخی با اقامتگاه‌های اقتصادی در محیطی جنگلی کاج است که از زیرساخت‌های گردشگری دور است اما همچنان در محدوده شهر قرار دارد.

چگونه در باگیو رفت و آمد کنیم؟

نمای هوایی از یک جاده کوهستانی پر پیچ و خم از میان ارتفاعات سرسبز فیلیپین، که نمونه‌ای از مسیرهای کوردیلرا به ساگادا و بانائو است.

رفتن از مانیل به باگیو

اتوبوس روش استاندارد برای رسیدن از مانیل به باگیو است و بسته به ترافیک و کلاس اتوبوس، این سفر ۵ تا ۶ ساعت طول می‌کشد. ویکتوری لاینر (Victory Liner) باسابقه‌ترین اپراتور است که اتوبوس‌های آن تقریباً هر دو ساعت یکبار و به صورت ۲۴ ساعته از پایانه‌هایشان در پاسای و کوبائو حرکت می‌کنند. هزینه اتوبوس‌های معمولی با کولر حدود ۷۴۳ پزو، اتوبوس‌های لوکس حدود ۸۵۸ پزو و اتوبوس‌های درجه یک با صندلی‌های تاشو حدود ۱۲۰۰ پزو است. ویکتوری لاینر امکان رزرو آنلاین از طریق وب‌سایت خود را فراهم می‌کند که من در فصل اوج سفر توصیه می‌کنم زیرا اتوبوس‌ها به فروش می‌رسند.

جوی باس، سرویس کلاس اجرایی جنسیس ترنسپورت، گزینه ممتاز است. اتوبوس‌های پریمیر و اکسکیوتیو آنها دارای صندلی‌های راحتی، پتو، تنقلات و مهماندار هستند. کرایه‌ها بسته به کلاس و نقطه حرکت از ۹۷۰ تا ۱۰۳۵ پزو متغیر است. جوی باس از آونیدا، کوبائو و پاسای حرکت می‌کند و می‌توان آن را به صورت آنلاین از طریق iWantSeats یا PinoyTravel رزرو کرد. اگر می‌خواهید با استراحت به باگیو برسید، این اتوبوس مناسب شماست، به خصوص سفرهای شبانه که حدود ساعت ۱۰ شب تا نیمه‌شب از مانیل حرکت می‌کنند و ساعت ۵ تا ۶ صبح به باگیو می‌رسند.

شرکت Solid North یک شرکت تازه وارد در مسیر مانیل-باگیو است که کرایه‌های رقابتی آن از حدود ۴۵۰ پزو برای اتوبوس‌های معمولی با تهویه مطبوع شروع می‌شود. اگر در زمان‌بندی انعطاف‌پذیر هستید و به دنبال قیمت مناسب هستید، ارزش مقایسه با Victory Liner را دارد. همه اتوبوس‌ها در ترمینال مرکزی نزدیک بازار عمومی و SM Baguio توقف می‌کنند.

حمل و نقل عمومی به ساگادا

رسیدن از باگیو به ساگادا سرراست است اما نیاز به برنامه‌ریزی دارد، زیرا اتوبوس‌ها رزرو آنلاین ندارند و صندلی‌ها تمام می‌شوند. GL Trans (که با نام George Line نیز شناخته می‌شود) این مسیر را از ترمینال Centermall در خیابان Magsaysay اداره می‌کند. از اوایل سال 2026، GL Trans حرکت خود را تقریباً در ساعت‌های 3:00 صبح، 5:30 صبح، 8:30 صبح، 10:30 صبح، 11:30 صبح، 1:00 بعد از ظهر و 5:00 بعد از ظهر برنامه‌ریزی می‌کند و کرایه آن حدود ₱330 برای هر نفر است. زمان سفر در بزرگراه هالسما، مرتفع‌ترین سیستم بزرگراهی در فیلیپین، 5 تا 6 ساعت است.

توصیه کاربردی: یک روز قبل از حرکت، برای خرید حضوری بلیط به ترمینال GL Trans مراجعه کنید. در طول آخر هفته‌ها و تعطیلات، در صورت پر شدن اتوبوس، سفرهای برنامه‌ریزی‌شده می‌توانند زودتر از زمان اعلام‌شده حرکت کنند. اتوبوس‌ها بسته به نوع، ساده، دارای تهویه مطبوع یا بدون تهویه مطبوع هستند و سرویس بهداشتی داخل اتوبوس ندارند، اما در طول مسیر توقف دارند. Lizardo Trans همچنین روزانه یک مسیر Baguio به Sagada را از منطقه ایستگاه Dangwa با یک سفر برنامه‌ریزی‌شده که صبح زود حرکت می‌کند، ارائه می‌دهد. کرایه حدود ₱220 تا ₱330 است.

حمل و نقل بعدی به بانائو

شرکت حمل و نقل اوهایامی (Ohayami Trans) مسیر باگیو به بانائو (Banaue) را با یک حرکت شبانه روزانه در ساعت 7:30 بعد از ظهر از ترمینال خود در جاده گاورنر پک (Governor Pack Road)، نزدیک SM باگیو (SM Baguio) اداره می‌کند. اتوبوس در ساعت ... به بانائو می‌رسد. appتقریباً ساعت ۳:۳۰ بامداد روز بعد، و کرایه برای یک اتوبوس مجهز به تهویه مطبوع با صندلی‌های تاشو حدود ۷۰۰ پزو برای هر نفر است. اوهایامی رزرو آنلاین را از طریق وب‌سایت خود ارائه می‌دهد، که من اکیداً توصیه می‌کنم زیرا اتوبوس شبانه محبوب است و به خصوص در فصل اوج مسافر، پر می‌شود.

مسیر باگیو-بانائو تقریباً ۲۰۰ کیلومتر است، اما حدود ۸ ساعت طول می‌کشد زیرا جاده از نوئوا ویزکایا عبور می‌کند و از طریق زمین‌های کوهستانی به استان ایفوگائو می‌رسد. این یک سفر طولانی شبانه است، اما رسیدن به بانائو در سپیده دم به این معنی است که می‌توانید طلوع خورشید را بر فراز مزارع برنج تماشا کنید، که یکی از لحظات عالی سفر در فیلیپین است. اگر مستعد ابتلا به بیماری حرکت هستید، قبل از سوار شدن دارو مصرف کنید.

شرایط جاده: آنچه هیچ کس به شما نمی گوید

این بخشی است که اکثر راهنماها از آن چشم‌پوشی می‌کنند: جاده‌های کوهستانی کوردیلرا در معرض رانش زمین هستند، به خصوص در فصل بارانی از ژوئن تا اکتبر. بزرگراه هالسما (باگیو به ساگادا از طریق بونتوک) مرتفع‌ترین بزرگراه در فیلیپین و یکی از خوش‌منظرترین آنهاست، اما همچنین یکی از پرخطرترین بزرگراه‌ها از نظر خطرات زمین‌شناسی است. از آگوست ۲۰۲۶، بخش‌هایی از هالسما در آتوک، بنگوئت به دلیل رانش جاده به ترافیک تک‌خطه محدود شدند و این یک الگوی تکرارشونده است، نه یک رویداد یک‌باره.

دفتر DPWH کوردیلرا مرتباً هشدارهای جاده‌ای صادر می‌کند و شرایط می‌تواند در طول یک روز در طول فصل بارندگی تغییر کند. جاده‌ها ممکن است صبح‌ها باز باشند و پس از بارندگی‌های عصرگاهی باریک‌تر یا برای مدت کوتاهی بسته شوند. اپراتورهای اتوبوس و ون گاهی اوقات برنامه‌ها را تنظیم می‌کنند یا در پاسخ به تغییر دسترسی، مسیر را تغییر می‌دهند. نکته عملی برای مسافران: اگر در فصل مرطوب به ساگادا یا بانائو سفر می‌کنید، روزهای استراحت را در نظر بگیرید، شرایط جاده را در روز سفر بررسی کنید و حمل و نقل غیر قابل استرداد را رزرو نکنید.

برای مسیر مانیل به باگیو، جاده کنون خوش‌منظره‌ترین اما مستعدترین ورودی به شهر برای رانش زمین است و اغلب در هنگام باران شدید به روی افراد غیرساکن بسته می‌شود. بزرگراه مارکوس (که بزرگراه بن پالیسپیس نیز نامیده می‌شود) مطمئن‌ترین مسیر جایگزین است و توسط اکثر شرکت‌های اتوبوسرانی استفاده می‌شود. جاده ناگیلیان گزینه سوم است که آن هم قابل عبور است اما گاهی اوقات محدودیت‌هایی دارد. اپراتورهای اتوبوس مسیر را بر اساس شرایط انتخاب می‌کنند، بنابراین نیازی نیست نگران این موضوع باشید، مگر اینکه خودتان رانندگی کنید.

گشت و گذار در باگیو

در باگیو، جیپنی‌ها ستون فقرات ارزان حمل و نقل محلی هستند و کرایه آنها برای مسیرهای کوتاه از حدود ۱۴ پزو شروع می‌شود. پایانه‌های جیپنی در اطراف بازار عمومی و پارک برنهام قرار دارند و مسیرها به جای مکان‌های توریستی با نام‌های بارانگی مشخص شده‌اند که می‌تواند گیج‌کننده باشد. هنگام سوار شدن، مقصد خود را به راننده بگویید و هنگام پیاده شدن، یک سکه به سقف بزنید و بگویید «پارا» (ایست). کرایه خود را از طریق مسافران دیگر به راننده بدهید.

تاکسی‌ها در باگیو فراوان، دارای تاکسی‌متر و قابل اعتماد هستند، با نرخ حدود ۴۰ پزو و بیشتر سفرهای داخل مرکز شهر با هزینه ۶۰ تا ۲۰۰ پزو. رانندگان تاکسی باگیو به صداقتی که در فیلیپین غیرمعمول است، شهرت دارند و اکثراً بدون اینکه از آنها خواسته شود از تاکسی‌متر استفاده می‌کنند. گرب (سیستم تاکسی اینترنتی) app) در باگیو کار می‌کند اما عرضه آن کمتر از مانیل است و تاکسی‌های خیابانی معمولی معمولاً سریع‌تر هستند. دانلود Google نقشه‌ها قبل از رسیدن آفلاین هستند، زیرا سیگنال تلفن همراه در چین‌خوردگی‌های کوهستان افت می‌کند.

پیاده‌روی در مرکز شهر امکان‌پذیر است و جاده سشن، پارک برنهام و بیشتر مراکز خرید و کافه‌ها قابل پیاده‌روی هستند. اما باگیو شهری تپه‌ای در ارتفاعات است و مسافت‌های پیاده‌روی طولانی‌تر از آنچه به نظر می‌رسند، به نظر می‌رسند. کفش‌هایی بپوشید که بتوانند از شیب‌ها عبور کنند و اگر به آب و هوا عادت نکرده‌اید، پیاده‌روی ۱۰ دقیقه‌ای در سربالایی ۱۵۰۰ متری چقدر می‌تواند شما را خسته کند.

نتیجه

باگیو شهری است که به مسافرانی که به خوبی از آن استفاده می‌کنند، پاداش می‌دهد. این شهر به عنوان یک مقصد گردشگری، هوای خنک کوهستانی، فرهنگ غذایی متمایز کوهستانی و تاریخ استعماری چندلایه‌ای را ارائه می‌دهد که آن را از هر جای دیگری در فیلیپین متمایز می‌کند. به عنوان یک مرکز حمل و نقل، این شهر کاربردی‌ترین دروازه به کوردیلرا است: اتوبوس‌های ساگادا و بانائو از اینجا حرکت می‌کنند، شهر دارای محل اقامت و زیرساخت‌های لازم برای توقف بین راهی است و ارتفاع آن به شما این امکان را می‌دهد که قبل از رفتن به کوه‌های عمیق‌تر، با آب و هوا سازگار شوید.

دو روز صبر کنید. در Slaughter Compound غذا بخورید، نه فقط در رستوران‌های جاده Session. بلیط اتوبوس بعدی خود را یک روز قبل از سفر خریداری کنید. اگر در فصل بارانی به ساگادا می‌روید، شرایط جاده را بررسی کنید، زیرا بزرگراه هالسما بی‌خیالی را نمی‌بخشد. و وقتی از اتوبوس پیاده می‌شوید و هوای سرد به شما برخورد می‌کند، لحظه‌ای درنگ کنید تا appاین واقعیت را تکرار کنید که در گوشه‌ای از جنوب شرقی آسیا هستید که به ژاکت نیاز دارید.

آیا به باگیو رفته‌اید؟ آیا از آن به عنوان سکوی پرتابی برای کوردیلرا استفاده کردید یا در همانجا ماندید؟ نکات خود را در قسمت نظرات بنویسید، دوست دارم تجربه شما را بشنوم و این راهنما را بر اساس آن تنظیم کنم. و اگر در حال برنامه‌ریزی سفر گسترده‌تری به فیلیپین هستید، برای آشنایی با نحوه گشت و گذار در پایتخت، راهنمای سفر مانیل فیلیپین را بررسی کنید، یا اگر می‌خواهید ارتفاعات شمالی را با جزایر پالاوان ترکیب کنید، راهنمای سفر ال نیدو پالاوان را مطالعه کنید.

پرسش و پاسخهای متداول

چگونه با اتوبوس از مانیل به باگیو برویم؟

ویکتوری لاینر (Victory Liner) معتبرترین اپراتور است که هر دو ساعت یک بار اتوبوس‌هایی از پاسای (Pasay) و کوبائو (Cubao) به این شهر می‌آورد. کرایه‌ها از حدود ۷۴۳ پزو برای کولر گازی معمولی تا ۱۲۰۰ پزو برای فرست کلاس متغیر است. جوی باس (JoyBus) خدمات ممتازی را با صندلی‌های تاشو و امکانات رفاهی داخل اتوبوس از ۹۷۰ تا ۱۰۳۵ پزو ارائه می‌دهد. زمان سفر ۵ تا ۶ ساعت است.

چطور از باگیو به ساگادا برویم؟

شرکت GL Trans روزانه چندین اتوبوس از ترمینال Centermall در خیابان Magsaysay با کرایه حدود ۳۳۰ پزو و زمان سفر ۵ تا ۶ ساعت ارائه می‌دهد. رزرو آنلاین وجود ندارد، بنابراین بلیط خود را حضوری یک روز قبل خریداری کنید. حرکت اتوبوس‌ها از ساعت ۳ صبح آغاز می‌شود.

چطور از باگیو به بانائو برویم؟

شرکت حمل و نقل اوهایامی (Ohayami Trans) هر روز یک اتوبوس شبانه از جاده گاورنر پک (Governor Pack Road) ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر حرکت می‌کند و حدود ساعت ۳:۳۰ بامداد به بانائو (Banaue) می‌رسد. کرایه حدود ۷۰۰ پزو و زمان سفر ... appتقریباً ۸ ساعت. رزرو آنلاین امکان‌پذیر و توصیه می‌شود.

بهترین زمان برای سفر به باگیو چه زمانی است؟

بهترین زمان از اواخر اکتبر تا نوامبر است، زمانی که هوا خنک و خشک است، جاده‌ها در وضعیت بهتری قرار دارند و جمعیت کمتری در آنجا حضور دارند. ژانویه سردترین ماه است. از رفتن به هفته مقدس و آخر هفته جشنواره پاناگبنگا خودداری کنید، مگر اینکه بخواهید بیشترین جمعیت را داشته باشید.

چند روز در باگیو نیاز دارید؟

دو روز کامل زمان مناسبی است. این به شما زمان می‌دهد تا مرکز شهر را بگردید، از نقاط دیدنی مانند Mines View و Camp John Hay دیدن کنید، در رستوران‌های محلی غذا بخورید، از بازار عمومی پاسالوبونگ بخرید و بدون عجله، سفر خود را به ساگادا یا بانائوئه ترتیب دهید.

طراحی شده توسط سیستم 12Go

پست های مشابه