راهنمای سفر میراث ویگان: ایلوکوس فراتر از کارت پستال

چراغ‌های گازی در امتداد خیابان کریسولوگو هنگام غروب سوسو می‌زنند و چیزی تغییر می‌کند. جمعیت مسافران یک روزه که از صبح خیابان سنگفرش را پر کرده بودند و با چادرهای اجاره‌ای در مقابل صدف کاپیس ژست گرفته بودند. windows، کم‌رنگ شده‌اند. کالساها (محل تجمع حیوانات) عمدتاً خانه‌هایشان را از بین برده‌اند. آنچه باقی مانده خود خیابان است: خانه‌های آجری و سنگی با کرکره‌های طبقه بالا کهربایی درخشان، بوی دود چوب و سیر از آشپزخانه‌ای در جایی پشت دری سنگین، و سکوت خاص مکانی که از قرن شانزدهم پابرجا بوده است. این زمانی است که ویگان داستان خود را بهتر از هر موزه‌ای روایت می‌کند.

من ظهر و شب در خیابان کریسولوگو قدم زده‌ام و می‌توانم به شما بگویم که پیاده‌روی شبانه، پیاده‌روی‌ای است که در خاطرتان می‌ماند. غرفه‌های سوغاتی فروشی هنوز باز هستند و کالسکه‌های اسبی هنوز با صدای بلند رد می‌شوند، اما حال و هوای آن به چیزی نزدیک‌تر به احساسی که این خیابان دویست سال پیش داشت، تغییر می‌کند. اگر در حال برنامه‌ریزی برای یک سفر میراثی به منطقه ایلوکوس هستید، این راهنمای سفر میراثی ویگان برای شما نوشته شده است: مسافرانی که می‌خواهند تجربه واقعی فراتر از عکس‌های اینستاگرامی داشته باشند و می‌خواهند یک توقف یک روزه را به یک مسیر ساحلی چند روزه مناسب ایلوکوس از طریق لائوگ، پائوای و پاگودپود تبدیل کنند.

بیشتر مردم در عرض چهار ساعت از ویگان عبور می‌کنند. آنها در کاله کریسولوگو پیاده‌روی می‌کنند، یک امپانادا می‌خرند، عکس می‌گیرند و می‌روند. این یک اشتباه است. ویگان به مسافری پاداش می‌دهد که تا غروب آفتاب می‌ماند، جایی که مردم محلی غذا می‌خورند غذا می‌خورد، ساحل را به سمت شمال تا ایلوکوس شمالی دنبال می‌کند، جایی که میراث عمیق‌تر می‌شود و چشم‌انداز به خطوط ساحلی با آسیاب‌های بادی و خلیج‌های شنی سفید باز می‌شود. این راهنما تمام مسیر را از قلب استعماری اسپانیا در ویگان تا لبه شمالی لوزون پوشش می‌دهد.

تاریخچه ویگان

ویگان بهترین نمونه حفظ‌شده از یک شهر استعماری برنامه‌ریزی‌شده اسپانیایی در آسیا است. این عبارت من نیست. این زبانی است که یونسکو هنگام ثبت شهر تاریخی ویگان در فهرست میراث جهانی در سال ۱۹۹۹ از آن استفاده کرد و آن را به عنوان ترکیبی منحصر به فرد از طراحی ساختمان آسیایی و معماری استعماری اروپایی که هیچ مشابهی در شرق یا جنوب شرقی آسیا ندارد، به رسمیت شناخت.

داستان از سال ۱۵۷۲ آغاز می‌شود، زمانی که خوان دِ سالسدو، فاتح اسپانیایی، به دلتای رودخانه آبرا رسید و سکونتگاهی به نام ویلا فرناندینا تأسیس کرد. این منطقه مدت‌ها قبل از ورود اسپانیایی‌ها، یک منطقه تجاری بود و بازرگانان چینی مدت‌ها قبل از ورود اسپانیایی‌ها، با جوامع ایلوکانو به تبادل کالا می‌پرداختند. سالسدو به عنوان فرماندار کل منطقه ایلوکوس، آن را پایتخت خود قرار داد و برای سه قرن بعدی، ویگان از نظر اهمیت سیاسی و اقتصادی در بین تمام شهرهای تأسیس شده توسط اسپانیا در فیلیپین، پس از مانیل و سبو، رتبه سوم را داشت.

چه چیزی ویگان را معمار می‌کند؟rally وجه تمایز این ترکیب، ترکیب است. شبکه خیابان‌ها از طرح رنسانسی مشخص شده در «لی د لاس ایندیا»، قانون برنامه‌ریزی شهری سلطنتی اسپانیا برای همه شهرهای جدید استعماری، پیروی می‌کند. اما در منطقه مستیزو، جایی که خانواده‌های مرفه چینی-ایلوکانویی ساکن شدند، سنت لاتین با فرهنگ فیلیپینی و چینی تعدیل می‌شود.nflتأثیرات. خانه‌های دو طبقه از آجر و چوب با سقف‌های شیب‌دار ساخته شده‌اند که معماری سنتی چینی را تداعی می‌کند. دیوارهای طبقه بالا توسط پنل‌های پنجره کشویی ساخته شده از پوسته‌های کاپیس محصور شده‌اند، ماده‌ای که نور را به زیبایی پخش می‌کند و در گرمای گرمسیری تهویه می‌کند. ۲۳۳ ساختمان تاریخی در امتداد شبکه‌ای از ۲۵ خیابان به طور محکم به هم متصل شده‌اند که بیشتر آنها بین اواسط قرن ۱۸ و اواخر قرن ۱۹ ساخته شده‌اند.

ویگان همچنین در مقاومت فیلیپین نقش داشت. این شهر مرکز شورش باسی در سال ۱۸۰۷ بود، زمانی که ایلوکانوس علیه انحصار اسپانیایی‌ها بر باسی، شراب تخمیر شده نیشکر که هنوز هم در منطقه تولید می‌شود، قیام کرد. دیه‌گو سیلانگ و همسرش گابریلا، شورش ایلوکانوس را در سال‌های ۱۷۶۲ تا ۱۷۶۳ رهبری کردند. پدر خوزه بورگوس، که شهادتش به قطبی شدن انقلاب علیه اسپانیا کمک کرد، در اینجا متولد شد. این شهر همچنین مرکزی برای تجارت کشتی‌های بادبانی مانیل-آکاپولکو بود و پارچه‌های نخی دستباف ضخیمی را تأمین می‌کرد که ملوانان به عنوان بادوام‌ترین پارچه بادبانی موجود برای عبور از اقیانوس آرام، آن را ارزشمند می‌دانستند.

معنای این تاریخ برای یک بازدیدکننده این است که ویگان یک پارک موضوعی نیست. این شهر، شهری زنده است که در آن بافت استعماری از جنگ جهانی دوم، رکود اقتصادی پس از جنگ و فرسایش تدریجی که اکثر شهرهای دیگر دوران اسپانیا در فیلیپین را درگیر کرده بود، جان سالم به در برده است. با قدم گذاشتن در منطقه مستیزو، در مکانی قدم می‌زنید که بسیار شبیه به زمانی است که بازرگانان چینی-ایلوکانو در طبقه همکف، تجارتخانه‌ها را اداره می‌کردند و با خانواده‌هایشان در طبقه بالا زندگی می‌کردند. این تداوم نادر است و به همین دلیل است که ویگان اهمیت دارد.

بهترین کارهایی که می‌توانید در ویگان انجام دهید

راهروی طاق‌دار سنگی در منطقه میراث استعماری ویگان فیلیپین

حقیقت صادقانه: برخی از جاذبه‌های گردشگری ویگان که بیشترین توجه را به خود جلب کرده‌اند، چندان جذاب نیستند و برخی از بهترین تجربیات آن به ندرت تبلیغ می‌شوند. در اینجا نحوه گذراندن وقت شما را شرح می‌دهم، از نمایش‌های اصلی شروع می‌کنم و به سمت چیزهایی که واقعاً در خاطرتان می‌مانند، می‌روم.

جاذبه‌های گردشگری: خیابان کریسولوگو، میدان‌ها و موزه‌ها

خیابان کریسولوگو (Calle Crisologo) نقطه شروع واضحی است و شایسته توجه است، اما زمان‌بندی همه چیز است. ساعت ۷ صبح در آن قدم بزنید، زمانی که خیابان خلوت است و مغازه‌داران در حال جارو کردن ورودی‌های خود هستند، یا بعد از ساعت ۸ شب که مسافران روزانه رفته‌اند و چراغ‌های گازی کارهای سنگین را انجام می‌دهند. ظهر بدترین زمان است: گرم، شلوغ و تحت سلطه افرادی با لباس‌های استعماری اجاره‌ای که خیابان را برای عکس گرفتن مسدود کرده‌اند. خود خیابان یک شگفتی معماری واقعی است. سنگفرش‌ها، نماهای آجری و چوبی، پوسته کاپیس windows در نور کم می‌درخشد. وقت بگذارید و به بالا نگاه کنید. طبقات همکف تجاری هستند، اما طبقات بالا جایی هستند که جزئیات معماری در آن قرار دارند.

پلازا سالسدو و پلازا بورگوس یک فضای باز L شکل را در قلب منطقه میراث فرهنگی تشکیل می‌دهند. پلازا سالسدو، بازوی بلندتر، عصرها نمایش فواره‌های رقصان دارد که خانواده‌ها را به خود جذب می‌کند و صادقانه بگویم جذاب‌تر از آن چیزی است که انتظار داشتم. تماشای فواره رایگان است و پس‌زمینه کلیسای جامع ویگان (کلیسای جامع متروپولیتن سنت پل) که در شب روشن می‌شود، واقعاً چشمگیر است. پلازا بورگوس، بازوی کوتاه‌تر، جایی است که می‌توانید غرفه‌های غذا و ریتم محلی زندگی عصرگاهی را پیدا کنید.

موزه عمارت سیکیا یکی از موزه‌هایی است که در اولویت قرار می‌دهم. این موزه محل سکونت دون فلورنتینو سیکیا، یک تاجر چینی-ایلوکانو، بوده است و با مبلمان اصلی، اتاق‌های قدیمی و حس چگونگی زندگی نخبگان ثروتمند دورگه، حفظ شده است. این موزه به نماهایی که در خیابان می‌بینید، زمینه می‌دهد. موزه پادره بورگوس، که به پدر خوزه بورگوس اختصاص داده شده است، کوچکتر است اما اگر به جنبش سکولاریزاسیون که به جرقه انقلاب فیلیپین کمک کرد علاقه‌مند هستید، ارزش بازدید سریع را دارد.

چیزی که من از آن صرف نظر می‌کنم یا اهمیت آن را کم می‌کنم: برج ناقوس بانتای اغلب به عنوان یکی از مکان‌های دیدنی ذکر می‌شود، و در حالی که برج ناقوس آجری قرمز برای عکاسی مناسب است و منظره خوبی از شهر ارائه می‌دهد، حداکثر 10 دقیقه طول می‌کشد و مملو از گروه‌های عکاسی می‌شود. این برج در شهر همسایه بانتای واقع شده است، نه در خود ویگان. اگر وقتتان کم است، زودتر بروید یا از آن صرف نظر کنید. گشت دریایی رودخانه‌ای در امتداد رودخانه مستیزو لذت‌بخش است اما ضروری نیست. رودخانه در طول قرن‌ها گل و لای گرفته و مناظر آن بیشتر روستایی است تا دراماتیک.

تجربیات فرهنگی: سفالگری، بافندگی و کالسا سواری

دستان سفالگر در حال شکل دادن به گل رس روی چرخ، سفالگری سنتی بورنی، مشابه سفالگری منطقه پاگبورنایان ویگان

پاگبورنایان منطقه سفالگری سنتی است و اینجا جایی است که می‌توانید صنایع دستی که نام ویگان را به آن داده‌اند، ببینید. کلمه "ویگان" از "بیگا" گرفته شده است، یک گیاه غول‌پیکر تارو که در امتداد سواحل رودخانه رشد می‌کرد، اما این شهر به همان اندازه با بورنای خود، کوزه‌های سفالی بدون لعاب ساخته شده از خاک رس محلی و پخته شده در کوره‌های هیزمی، تعریف می‌شود. این کوزه‌ها برای تخمیر باسی و نگهداری برنج، نمک و خمیر ماهی استفاده می‌شدند. می‌توانید سفالگرانی را که با چرخ سفالگری کار می‌کنند تماشا کنید و برخی از کارگاه‌ها به شما اجازه می‌دهند خودتان آن را امتحان کنید. این کوزه‌ها هنوز هم امروزه استفاده می‌شوند، نه فقط به عنوان سوغاتی فروخته می‌شوند، که باعث می‌شود این تجربه به جای نمایشی، اصیل به نظر برسد.

بافت آبل یکی دیگر از صنایع دستی زنده است. آبل پارچه دستباف سنتی ایلوکانو است که با دستگاه‌های بافندگی پدالی بافته می‌شود و قرن‌هاست که در منطقه ایلوکوس تولید می‌شود. در ویگان، می‌توانید از کارگاه‌های بافندگی بازدید کنید که در آن‌ها زنان با دستگاه‌های بافندگی کار می‌کنند و پتو، رومیزی و پارچه را به صورت یاردی تولید می‌کنند. طرح‌ها هندسی و با رنگ خاکی هستند و پارچه واقعاً بادوام است. در صورت امکان، مستقیماً از بافندگان خرید کنید. قیمت‌ها در فروشگاه‌های سوغاتی کاله کریسولوگو قابل توجه است.

طبیعت: کاپورپوراوان، تپه های شنی، و آبشار کابیگان

جاذبه‌های گردشگری: پائوای، لائوگ و ساحل شمالی

اگر به سمت شمال و به سمت ایلوکوس شمالی در حرکت هستید، مسیر ساحلی از لائوگ تا پاگودپود حدود ۹۱ کیلومتر است که از جمله زیباترین مسیرهای رانندگی در لوزون محسوب می‌شود. رانندگی مستقیم کمتر از دو ساعت طول می‌کشد، اما با احتساب توقف‌ها، باید یک روز کامل را در آن بگذرانید. در اینجا ترتیبی که من دنبال می‌کنم آمده است.

از لائوگ، پایتخت ایلوکوس شمالی، شروع کنید. برج ناقوس در حال غرق شدن، نقطه عطفی است. این یک برج آجری مربوط به دوران اسپانیا است که ...rally در طول قرن‌ها در حال فرو رفتن در زمین بوده است و یک ایستگاه عکاسی سریع و رایگان در مرکز شهر است. تپه‌های شنی لاپاز، درست در خارج از لائوگ، در امتداد ساحل امتداد یافته‌اند و امکان سواری با ماشین‌های ۴×۴ و اسکی روی شن را فراهم می‌کنند. این تپه‌ها منظره‌ای بیابانی ساحلی هستند که در فیلیپین حس سورئالی دارند و نسیم دریا گرما را از بین می‌برد.

پائوای حدود ۲۰ دقیقه در جنوب لائوآگ قرار دارد و کلیسای پائوای (کلیسای سنت آگوستین) دلیل توقف شماست. این کلیسا یک میراث جهانی یونسکو و بهترین نمونه معماری باروک مقاوم در برابر زلزله در کشور است. ساخت و ساز آن در سال ۱۶۹۴ آغاز شد و در سال ۱۷۱۰ به پایان رسید و دیوارهای عظیم آن که برخی بیش از یک متر ضخامت دارند، برای مقاومت در برابر زلزله‌های شدیدی که این منطقه را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مهندسی شده‌اند. این کلیسا شبیه یک قلعه است و با ایستادن در مقابل آن متوجه می‌شوید که چرا ۳۰۰ سال از آسیب‌های لرزه‌ای جان سالم به در برده است. همچنین در پائوای: مالاکانانگ شمالی، اقامتگاه سابق ریاست جمهوری خانواده مارکوس، که مشرف به دریاچه پائوای است و دریچه‌ای به آن فصل از تاریخ فیلیپین ارائه می‌دهد.

آسیاب‌های بادی بانگی، در ادامه به سمت شمال appدر امتداد ساحل. اینها مزرعه بادی ایلوکوس شمالی هستند، ردیف‌هایی از توربین‌های سفید عظیم که در امتداد خط ساحلی قرار گرفته‌اند و یکی از متمایزترین مناظر ساحلی در فیلیپین را ایجاد می‌کنند. این یک توقفگاه کنار جاده‌ای است، نه یک فعالیت تمام روز، اما مقیاس آن چشمگیر است. فانوس دریایی کیپ بوژیدور، که در سال ۱۸۹۲ ساخته شده است، بر روی تپه‌ای مشرف به ساحل شمالی قرار دارد و هنوز هم قابل استفاده است. سازه آجری و منظره پانوراما از تنگه لوزون، ارزش این انحراف کوتاه را دارد.

سازند سنگی کاپورپوراوان، یک سازند سنگ آهکی سفید در ساحل نزدیک بورگوس است که توسط باد و امواج به شکل‌های صاف و روان تراشیده شده است. این سازند با کمی پیاده‌روی از جاده قابل مشاهده است و بهترین زمان عکاسی در صبح، زمانی است که نور ملایم است. پل پاتاپات، یک جاده ساحلی مرتفع و پر پیچ و خم که دامنه کوه بالای خلیج پاسالنگ را در بر می‌گیرد، اوج منظره رانندگی در ساحل شمالی است. این پل اغلب دروازه غیررسمی دره کاگایان نامیده می‌شود و منظره از جاده، نمای کاملی از خط ساحلی پایین دست را به شما ارائه می‌دهد.

آبشار کابیگان، که از پاگودپود به سمت خشکی امتداد دارد، آبشاری ۱۲۰ فوتی است که از طریق یک مسیر تقریباً ۱.۷ کیلومتری در میان جنگل قابل دسترسی است. پیاده‌روی در این مسیر آسان است و استخر پایین آبشار سرد و قابل شنا است. این آبشار می‌تواند یک فعالیت صبحگاهی خوب قبل از رفتن به ساحل در بعد از ظهر باشد.

سواحل و جزایر: پاگودپود

پاگودپود جایی است که جاده ساحلی ایلوکوس به پایان می‌رسد و سواحل شروع می‌شوند. ساحل سعود جاذبه اصلی است: پهنه‌ای وسیع از شن‌های سفید و آب آرام و زلال که اغلب با بوراکای قبل از تجاری شدن مقایسه می‌شود. این ساحل آرام‌تر، ارزان‌تر و کمتر توسعه‌یافته‌تر از بوراکای است و خط ساحلی آن رو به شمال و به سمت تنگه لوزون قرار دارد. تالاب آبی، که با نام ساحل مایرا-ایرا نیز شناخته می‌شود، خلیج کوچک‌تری است که توسط دماغه‌هایی با آب زلال احاطه شده است. هر دو واقعاً زیبا هستند و هیچ‌کدام بیش از حد ساخته نشده‌اند. اگر در پالاوان به دنبال جزیره بوده‌اید ، پاگودپود نوع متفاوتی از تجربه ساحل را ارائه می‌دهد: کاملاً باز، بادخیز و با حس یک سفر جاده‌ای به جای حس قایق‌سواری.

کجا و چه چیزی در ویگان بخوریم و بنوشیم؟

امپاناداهای سرخ‌شده طلایی با لبه‌های چین‌دار که در بشقاب چیده شده‌اند، شبیه به امپانادای خیابانی نمادین ویگان

غذای ایلوکانو یک نکته فرعی در کنار تجربه میراث نیست. این خود تجربه میراث است. غذاهای این منطقه تحت تأثیر جغرافیا شکل گرفته‌اند: یک دشت ساحلی باریک که بین دریا و کوه‌های کوردیلرا فشرده شده است، با زمین‌های زراعی محدود و سنتی که در آن با آنچه رشد می‌کند، سر و کار دارند. نتیجه، یک فرهنگ غذایی است که بر پایه گوشت خوک، سرکه، سیر، ماهی تخمیر شده و سبزیجات بنا شده است. این غذا جسورانه، شور، ترش و به طرز غیرقابل انکاری سنگین است. غذا خوردن در ایلوکوس، مستقیم‌ترین راه برای درک فرهنگی است که این شهرها را ساخته است.

ویگان لانگانیسا (Vigan longganisa) نقطه شروع است. این سوسیس خوک با طعمی سیردار، ترش و مشخصاً خوش‌طعم است و هیچ شباهتی به انواع شیرین‌تر لانگانیسا که در مانیل یا ویسایاس پیدا می‌کنید، ندارد. مردم محلی آن را «لانگونیسا» تلفظ می‌کنند و هر ژانویه برای آن جشنواره‌ای برگزار می‌کنند. طعم آن از گوشت خوک چرخ‌کرده درشت، مقدار زیادی سیر، سرکه ایلوکوس (سوکانگ ایلوکو) و نمک می‌آید. بهترین نسخه‌ای که من خوردم در رستوران نبود. در بازار عمومی ویگان بود که به صورت تازه از یک دکه خریداری شده و به صورت سفارشی در یک کاریندریای کناری پخته می‌شد و با برنج سرخ‌شده با سیر و یک تخم‌مرغ سرخ‌شده آبکی سرو می‌شد. این صبحانه ایلوکانو است و قیمت آن کمتر از یک فنجان قهوه در ماکاتی است.

بگنت (Bagnet) پاسخ ایلوکانو به لچون کاوالی (lechon kawali) است: شکم خوک که دو بار آب‌پز، خشک و سرخ می‌شود تا پوست آن پف کند و خرد شود. تفاوت بین بگنت و شکم خوک ترد معمولی در دوبار سرخ کردن است که تردی ایجاد می‌کند که تا لایه چربی ادامه می‌یابد. این غذا با KBL سرو می‌شود که مخفف کاماتیس (Kamatis)، باگونگ (Bagoong) و لاسونا (Lasona) است: گوجه فرنگی، رب ماهی تخمیر شده و موسیر. شما بگنت را در KBL فرو می‌کنید و تندی سرکه‌ای باگونگ از میان غنای گوشت خوک عبور می‌کند. این ترکیب، طعم تعیین‌کننده آشپزی ایلوکانو است و وقتی آن را بچشید، معماری این غذا را درک می‌کنید.

ویگان امپانادا غذای خیابانی‌ای است که بیشتر از همه خورده‌ام. این یک شیرینی سرخ‌شده با پوسته‌ای نارنجی روشن است که از آرد برنج رنگ‌شده با آناتو (آتسوئته) درست شده و با پاپایای سبز رنده‌شده، جوانه ماش، یک تخم‌مرغ کامل و لونگانیسای خردشده پر شده است. ترد، چرب و بی‌نظیر است. آن را با دستان خود می‌خورید، در سرکه ادویه‌دار با پیاز خردشده فرو می‌برید. نسخه ویگان با نسخه باتاک (شهر بعدی در شمال) متفاوت است و رقابت بین این دو جدی گرفته می‌شود. امپانادای ویگان ضخامت کمتری دارد.appو تردی لطیف‌تری دارد. امپانادای باتاک بزرگتر است، پوسته‌ای ضخیم‌تر و جویدنی‌تر دارد و گاهی اوقات دو تخم‌مرغ دارد. من تیم ویگان هستم، اما شما باید هر دو را بچشید و خودتان تصمیم بگیرید.

پیناکبت خورش سبزیجات ایلوکانو است که اکثر فیلیپینی‌ها آن را می‌شناسند، اما نسخه اصلی آن در اینجا با آنچه در رستوران‌های مانیل سرو می‌شود متفاوت است. پیناکبت واقعی ایلوکانو از باگون ایسدا (خمیر ماهی تخمیر شده، نه خمیر میگو) استفاده می‌کند و شامل کدو حلوایی (کالاباسا) نمی‌شود. سبزیجات شامل خربزه تلخ، بادمجان، لوبیا چیتی، گوجه فرنگی و بامیه هستند که در باگون خورش داده می‌شوند تا طعم‌ها در هم ادغام شوند. این غذا تلخ، شور و خاکی است و به بهترین شکل ذائقه ایلوکانو را بیان می‌کند. آن را با کیسه توری سفارش دهید و بشقاب متمایز آشپزی ایلوکانو را خواهید داشت.

باسی شراب نیشکر تخمیر شده‌ای است که در سال ۱۸۰۷ باعث شورش شد و هنوز هم در منطقه ایلوکوس تولید می‌شود. این شراب قهوه‌ای مایل به قرمز، کمی شیرین و کم الکل است و طعمی بین شراب و یک شراب سیب تیره و بدبو دارد. می‌توانید آن را به صورت بطری شده از بازار عمومی ویگان خریداری کنید. طعم آن اکتسابی است، اما نوشیدن یک لیوان باسی هنگام غروب آفتاب روی نیمکتی در بیرون یک خانه میراثی، یکی از آن لحظات کوچک سفر است که باعث می‌شود احساس کنید واقعاً در جایی هستید، نه فقط در حال عبور.

سینانگلاو غذایی است که من تازه در دومین سفرم به ایلوکوس کشف کردم. این غذا خورشی از دل و روده گاو، سیرابی و جگر است که با صفرا و آب صفرا پخته می‌شود، شبیه پاپایتان اما با ویژگی خاص خودش. تلخی صفرا با سرکه و مواد معطر متعادل می‌شود و نتیجه یک سوپ بسیار خوش طعم و کمی تلخ است که برای همه مناسب نیست، اما اگر به دنبال غذاهای ماجراجویانه هستید، واقعاً ارزشش را دارد. آن را در کاریندریاهای لائوگ جستجو کنید، جایی که بیشتر از رستوران‌های توریستی ویگان رایج است.

کجا غذا بخوریم: آن سوی منطقه توریستی کاله کریسولوگو

رستوران‌های خیابان کاله کریسولوگو غذاهای ایلوکانو با کیفیتی را با قیمت‌های مناسب برای گردشگران سرو می‌کنند و برخی از آنها کیفیت خوبی دارند. اما اگر غذای اصلی را می‌خواهید، باید به جایی بروید که مردم محلی می‌روند. بازار عمومی ویگان بهترین مکان برای صرف غذا در شهر است. غرفه‌هایی که لانگگانیسا، بگنت و امپانادا می‌فروشند، در کنار هم قرار دارند و می‌توانید با چند صد پزو یک وعده غذایی کامل ایلوکانو تهیه کنید. این بازار همچنین جایی است که لانگگانیسا و بگنت خام را برای بردن به خانه می‌خرید. به دنبال غرفه‌هایی باشید که صف‌هایی از مردم محلی در آنها وجود دارد، نه آنهایی که تابلوهایی به زبان انگلیسی دارند.

در لائوگ، رستوران سارامسام رستورانی است که من مردم را به آنجا می‌فرستم. این رستوران توسط یک فرد محلی اداره می‌شود که غذاهای ایلوکانو را با روش‌های سنتی و خلاقانه طبخ می‌کند. appسال‌هاست که سوسک‌ها در آنجا زندگی می‌کنند، و پیتزای پیناکبت، که به جای سس گوجه فرنگی با باگون ایزدا آغشته می‌شود، یک غذای واقعاً مبتکرانه است که به دلیل طعم‌های ایلوکانو، جواب می‌دهد. در باتاک، امپانادای گلومی از سال ۱۹۸۳ امپانادای مخصوص شهر را درست می‌کند و این معیاری است که باید تمام امپاناداهای دیگر ایلوکوس را با آن سنجید.

خرید در ویگان

خرید در ویگان به دو دسته تقسیم می‌شود: نوار توریستی در کاله کریسولوگو و بازار عمومی. مغازه‌های کاله کریسولوگو محصولات بافته‌شده، سفال، لونگانیسا، کیسه‌های نان تست سرخ‌شده در بسته‌بندی‌های وکیوم، تی‌شرت و سوغاتی‌های معمول را می‌فروشند. قیمت‌ها 30 تا 50 درصد بالاتر از چیزی است که در بازار پرداخت می‌کنید، اما اگر وقت کمی دارید، فاکتور راحتی واقعی است.

بازار عمومی ویگان جایی است که باید غذا بخرید و به خانه ببرید. ویگان لانگگانیسا انتخاب واضحی است و در صورت درخواست می‌توانید آن را کیلویی و در بسته‌بندی وکیوم شده خریداری کنید. بگنت ماندگاری خوبی دارد و قابل حمل است. باسی در بطری فروخته می‌شود. پارچه بافته شده آبل در بازار و کارگاه‌های بافندگی موجود است، جایی که خرید مستقیم پول بیشتری به جیب بافنده می‌آورد. سفال‌های بورنی از پاگبورنایان سوغاتی خوبی، هرچند سنگین، هستند. کوزه‌های بزرگ برای سفر هوایی مناسب نیستند، اما کوزه‌های کوچک‌تر به عنوان گلدان یا دکور استفاده می‌شوند.

بارها و تفریحات شبانه در ویگان

ویگان مقصدی برای تفریحات شبانه نیست و این بخشی از جذابیت آن است. فعالیت‌های عصرگاهی در اطراف میدان بورگوس و نمایش فواره‌های رقصان در میدان سالسدو متمرکز است که اوایل شب اجرا می‌شود و خانواده‌ها و زوج‌ها را به خود جذب می‌کند. چند بار و رستوران در امتداد خیابان کریسولوگو و خیابان‌های اطراف، آبجو و کوکتل سرو می‌کنند و برخی از کافه‌های قدیمی تا عصر باز می‌مانند، اما صحنه زود آرام می‌شود. این شهری است که ساعت 10 یا 11 شب به رختخواب می‌رود و صادقانه بگویم، این برای این مکان مناسب است. بهترین تفریحات شبانه در ویگان، قدم زدن در خیابان کریسولوگو زیر چراغ‌های گازی و به دنبال آن نوشیدن یک لیوان باسی روی نیمکتی در جایی آرام است.

بهترین زمان برای بازدید از ویگان چه زمانی است؟

بهترین زمان برای بازدید از ویگان، فصل خشک است که از نوامبر تا آوریل ادامه دارد. در این بازه زمانی، دسامبر تا فوریه بهترین زمان است: باران حداقل است، رطوبت در پایین‌ترین حد خود قرار دارد و دمای هوا برای پیاده‌روی واقعاً مناسب است. فصل مرطوب از ماه مه تا اکتبر، به ویژه از ژوئیه تا سپتامبر، باران‌های شدیدی را به همراه دارد، زمانی که طوفان‌ها می‌توانند برنامه‌های سفر را مختل کرده و خیابان‌های کم‌ارتفاع را دچار سیل کنند.

ژانویه ماه جشنواره است. جشنواره ویگان لونگانیسا، سوسیس سیردار مخصوص شهر را با مسابقات آشپزی، رقص خیابانی و غرفه‌های غذا در اطراف میدان بورگوس جشن می‌گیرد. این جشنواره با جشن قدیس حامی شهر به افتخار سنت پل رسول همزمان است و کل منطقه میراث فرهنگی مملو از راهپیمایی‌ها و اجراهای فرهنگی می‌شود. این شهر در تمام طول سال زنده‌ترین حس را دارد، اما شلوغ‌ترین نیز هست. اگر در طول هفته جشنواره به اینجا می‌آیید، از قبل محل اقامت خود را رزرو کنید.

جشنواره گولینگ-گولینگ که یک روز قبل از چهارشنبه خاکستر برگزار می‌شود، یک سنت محلی پرشور است که در آن شرکت‌کنندگان در خیابان‌ها می‌چرخند تا آغاز ایام روزه را جشن بگیرند. این جشنواره از جشنواره لونگانیسا کوچک‌تر و غیرتوریستی‌تر است و نگاهی اجمالی به سنت عامیانه کاتولیک ایلوکانو می‌دهد که حس صمیمیت بیشتری دارد.

دوره زمانیهواتوده هابهترین برای
نوامبر تا فوریهخشک، ۱۷ تا ۳۰ درجه سانتیگراد، رطوبت کمبالا (اوج در ژانویه برای جشن)بهترین آب و هوا، جشنواره‌ها، پیاده‌روی‌های میراث فرهنگی
مارس تا آوریلخشک و گرم، ۲۳ تا ۳۴ درجه سانتیگراددر حد متوسطزمان ساحل در پاگودپود، جشنواره‌های کمتر
میهوا گرم است، باران شروع می‌شودکم تا متوسطارزش فصل میانه، جشنواره شهر ویگان در ماه مه
ژوئن تا اکتبرمرطوب، ۲۵ تا ۳۱ درجه سانتیگراد، خطر طوفانکمسفر ارزان، اما خطر باران و طوفان زیاد است

توصیه من: اگر بهترین آب و هوا و فضای جشنواره را می‌خواهید، اواخر نوامبر تا ژانویه را هدف قرار دهید. اگر جمعیت کمتر و قیمت‌های پایین‌تر می‌خواهید و می‌توانید گرما را تحمل کنید، مارس یا آوریل عالی هستند و بهترین ماه‌ها برای سواحل پاگودپود هستند. از اوت و سپتامبر اجتناب کنید، مگر اینکه چاره دیگری نداشته باشید. اگر قصد سفر گسترده‌تری به شمال لوزون را دارید، راهنمای سفر باگیو را برای نحوه ترکیب ارتفاعات کوردیلرا با ایلوکوس بررسی کنید.

چند روز در ویگان نیاز دارید؟

دو روز در خود ویگان مقدار مناسبی است. یک روز به شما امکان می‌دهد کاله کریسولوگو، میدان‌ها و یک موزه را ببینید، اما سرعت سفرتان زیاد خواهد بود و فضای عصرگاهی که معرف این مکان است را از دست خواهید داد. دو روز به شما امکان پیاده‌روی صبحگاهی، بازدید از موزه‌ها، منطقه سفالگری، بازار و یک عصر کامل را می‌دهد. اما اگر قرار است تمام مسیر را تا ایلوکوس طی کنید، باید برای چهار تا پنج روز برنامه‌ریزی کنید و از طریق ایلوکوس شمالی به سمت شمال و مسیر ساحلی بروید. در اینجا نحوه ساختاردهی کل سفر را توضیح می‌دهم.

روز اول: ویگان. با اتوبوس شبانه (۸ تا ۱۰ ساعت) از مانیل به آنجا برسید یا به لائوگ پرواز کنید و از آنجا به سمت جنوب به ویگان (حدود ۲ ساعت) رانندگی کنید. در آنجا مستقر شوید، اواخر بعد از ظهر در کاله کریسولوگو قدم بزنید، بعد از تاریکی هوا به تماشای فواره رقصان در پلازا سالسدو بنشینید و در یک رستوران نزدیک بازار عمومی، لانگگانیسا و بگنت بخورید.

روز دوم: ویگان. پیاده‌روی صبحگاهی در منطقه مستیزو قبل از رسیدن جمعیت. بازدید از موزه عمارت سیکیا و موزه پادره بورگوس. رفتن به پاگبورنایان برای سفالگری و کارگاه بافندگی پارچه آبل. ناهار در بازار عمومی. بعدازظهر: اگر می‌خواهید منظره را ببینید، یا فقط استراحت کنید، از برج ناقوس بانتای دیدن کنید. عصر: کاله کریسولوگو زیر چراغ‌های گازی، شام را در جایی آرام، روی یک نیمکت صرف کنید.

روز 3: ویگان به Laoag به Paoay. به سمت شمال رانندگی کنید (حدود 1.5 تا 2 ساعت از Vigan تا Laoag). در برج ناقوس غرق شده و تپه های شنی لاپاز در لائواگ توقف کنید. به سمت Paoay بروید و به کلیسای Paoay، Malacanang شمال و دریاچه Paoay بروید. در راه امپانادا را در Batac بخورید. یک شب در Laoag یا Paoay.

روز 4: Paoay به Pagudpud از طریق ساحل شمالی. مسیر ساحلی را به سمت شمال برانید. در آسیاب‌های بادی Bangui، فانوس دریایی کیپ Bojeador، سازند صخره‌ای Kapurpurawan، و راه‌راه Patapat توقف کنید. تا بعدازظهر به پاگودپود برسید. بقیه روز را در ساحل سعود بگذرانید.

روز پنجم: پاگودپود. پیاده‌روی صبحگاهی به سمت آبشار کابیگان. بعدازظهر در بلو لاگون (ساحل مایرا-ایرا). این روز، روز استراحت شماست. اگر با هواپیما سفر می‌کنید، فرودگاه لائوگ پروازهایی به مانیل دارد، یا می‌توانید با اتوبوس شبانه به جنوب برگردید.

کجا در ویگان اقامت کنیم؟

محل اقامت شما در ویگان، تجربه شما از شهر را تعیین می‌کند. منطقه تاریخی ویگان، جمع و جور و قابل پیاده‌روی است، اما کیفیت اقامت در آن بسیار متفاوت است و بهترین هتل‌های تاریخی همیشه آن‌هایی نیستند که بیشترین حضور آنلاین را دارند.

  • بودجه: هاستل‌ها و مهمانسراهای حاشیه منطقه میراث فرهنگی، شبی ۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پزو. به دنبال مکان‌هایی در امتداد خیابان بونیفاسیو یا نزدیک بازار عمومی باشید. ساده اما تمیز، و هنوز تا خیابان کریسولوگو پیاده‌روی دارید.
  • محدوده: هتل‌های به سبک میراثی در منطقه مستیزو، شبی ۱۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پزو. این هتل‌ها خانه‌های اجدادی بازسازی‌شده یا ساختمان‌های جدید هستند که برای ادغام با محیط طراحی شده‌اند. نکته منفی این است که برخی از آنها دیوارهای نازک و اتاق‌های کوچکی دارند. قبل از رزرو، نظرات اخیر را بخوانید.
  • سرریز: هتل سالسدو د ویگان یا هتل سیوداد فرناندینا، شبی ۴۰۰۰ تا ۸۰۰۰ پزو. اینها نام‌های شناخته‌شده‌ای برای اقامتگاه‌های به سبک میراثی با امکانات مناسب هستند. اگر می‌خواهید در یک ساختمان استعماری بازسازی‌شده بدون از دست دادن راحتی بخوابید، این سطح مناسب شماست.
  • گزینه ساحلی: در پاگودپود، اقامتگاه‌ها و مهمانسراهای ساحلی در امتداد ساحل سعود و بلو لاگون قرار دارند که بسته به استاندارد، شبی ۸۰۰ تا ۵۰۰۰ پزو هزینه دارند. منطقه بلو لاگون معمولاً گران‌تر و خلوت‌تر است. سعود بیچ گزینه‌های بیشتری در تمام سطوح بودجه دارد.

برای ژانویه (جشنواره لانگانیسا و جشن شهر) و دسامبر (کریسمس و سال نو، زمانی که خانواده‌های فیلیپینی به شهرهای خود بازمی‌گردند) از قبل رزرو کنید. این دوره‌ها، دوره‌های اوج گردشگری هستند و قیمت‌ها دو برابر می‌شوند.

چگونه در ویگان رفت و آمد می‌کنید؟

در منطقه میراث ویگان، پیاده‌روی تنها گزینه معقول است. هسته مرکزی شهر جمع و جور، مسطح و مناسب برای پیاده‌روی است. کالساها (گاری‌های اسبی) بیشتر به عنوان یک تجربه گردشگری عمل می‌کنند تا یک وسیله نقلیه عملی، و در حالی که فضای دلنشین کالساها بدون شک جذاب است، برای گشت و گذار نیازی به کالسا ندارید. اگر کالسا سوار می‌شوید، قبل از سوار شدن، قیمت و مدت زمان را مذاکره کنید. اکثر سواری‌ها یک حلقه از منطقه میراث را پوشش می‌دهند و 30 تا 45 دقیقه طول می‌کشند.

سه‌چرخه‌ها وسیله‌ی حمل و نقل محلی استاندارد برای سفرهای کوتاه خارج از هسته‌ی میراث فرهنگی هستند و کرایه‌ی آنها برای مسیرهای کوتاه از حدود ۱۵ پزو شروع می‌شود. برای رفت و آمد بین ویگان، لائوگ، پائوای و پاگودپود، چند گزینه دارید.

اتوبوس: خطوط اتوبوس‌رانی پارتاس و فاریناس ترانزیت، اتوبوس‌های معمولی را اداره می‌کنند که ویگان، لائواگ و نقاط شمالی را به هم متصل می‌کنند. سفر با اتوبوس از ویگان به لائواگ حدود ۱.۵ تا ۲ ساعت طول می‌کشد و تقریباً ۷۰ تا ۱۰۰ پزو هزینه دارد. از لائواگ، اتوبوس‌ها و ون‌ها به پاگودپود می‌روند و حدود ۱.۵ تا ۲ ساعت طول می‌کشد. این گزینه اقتصادی است و اگر عجله ندارید، خوب عمل می‌کند.

اجاره ون یا ماشین شخصی: اگر قرار است تمام مسیر ساحلی را با چندین توقف (آسیاب‌های بادی بانگی، کیپ بوژیدور، کاپورپوراوان، پاتاپات ویاداکت، پاگودپود) طی کنید، اجاره ون به همراه راننده کاربردی‌ترین گزینه است. جاذبه‌های گردشگری در امتداد ساحل پراکنده شده‌اند و حمل و نقل عمومی بین آنها محدود است. اجاره یک ون یک روزه از لائوگ که حلقه ساحل شمالی را پوشش می‌دهد، بسته به اندازه گروه و برنامه سفر، تقریباً 3,000 تا 5,000 پزو هزینه دارد. اگر بین 4 تا 6 نفر تقسیم شود، بسیار مناسب است.

خودگردانی: اگر راننده باتجربه‌ای هستید، اجاره ماشین بدون راننده در لائوگ و ویگان امکان‌پذیر است. جاده‌های امتداد مسیر ساحلی ژنی هستند.rally در وضعیت خوبی قرار دارد، به خوبی آسفالت شده و خوش‌منظره است. بخش پل پاتاپات پیچ در پیچ است اما قابل کنترل است. پول نقد همراه داشته باشید، زیرا دکه‌های ساحلی دورافتاده و رستوران‌های کوچک به ندرت کارت یا کیف پول الکترونیکی قبول می‌کنند. نقشه‌های آفلاین را دانلود کنید، زیرا سیگنال تلفن همراه در شمال بانگی ضعیف است.

رسیدن به ویگان از مانیل: اتوبوس شبانه مسیر استاندارد است. خطوط اتوبوس پارتاس از پایانه‌های کوبائو (شهر کزون) و پاسای فعالیت می‌کنند و روزانه چندین حرکت از جمله گزینه‌های لوکس شبانه و تختخواب‌دار دارند. کرایه‌ها از تقریباً ۷۰۰ پزو برای کولر گازی معمولی تا ۱۴۰۰ پزو برای کلاس لوکس متغیر است و زمان سفر بسته به ترافیک ۸ تا ۱۰ ساعت است. خطوط اتوبوسرانی دومینیون و فاریناس ترانزیت نیز این مسیر را اجرا می‌کنند. برای آخر هفته‌ها، تعطیلات و فصل کریسمس از قبل بلیط رزرو کنید، زیرا اتوبوس‌ها تمام می‌شوند. اگر سفر خود را از مانیل شروع می‌کنید، راهنمای سفر مانیل نحوه پیمایش پایتخت و برنامه‌ریزی سفر بعدی خود به شمال را پوشش می‌دهد.

نتیجه

ویگان از آن نوع مکان‌هایی است که به مسافرانی که سرعت خود را کم می‌کنند، پاداش می‌دهد. عکس‌های اینستاگرام از کاله کریسولوگو تا حد زیادی دقیق هستند، اما چیزی را که باعث می‌شود ویگان ارزش سفر طولانی با اتوبوس به سمت شمال را داشته باشد، از قلم می‌اندازند: سکوت چراغ‌های گازی در شب، طعم سیر و سرکه‌ی لانگانیسا در بازار عمومی، حس گِل برنی روی دستانتان در یک کارگاه سفالگری، و قرن‌ها تجارت، مقاومت و تلفیق فرهنگی که در تک تک دیوارهای آجری منطقه‌ی مستیزو نهفته است.

سفر را به سمت شمال ادامه دهید. مسیر ساحلی از طریق لائوآگ، پائوای و پاگودپود، یک سفر یک روزه میراثی را به یک سفر جاده‌ای مناسب ایلوکوس تبدیل می‌کند و چشم‌انداز از خیابان‌های شبکه‌ای استعماری به خطوط ساحلی با آسیاب‌های بادی و خلیج‌های شنی سفید در لبه لوزون تغییر می‌کند. چهار تا پنج روز برای انجام درست این کار کافی است. با KBL به بَگِنت (نوعی غذای فیلیپینی) برسید. شب‌ها در کاله کریسولوگو پیاده‌روی کنید. جلوی دیوارهای کلیسای پائوای بایستید و وزن سه قرن زلزله‌ای را که به خود جذب کرده‌اند، احساس کنید. سپس به سمت پاگودپود رانندگی کنید و بگذارید باد از تنگه لوزون به شما یادآوری کند که در بالای فیلیپین هستید و جاده در اینجا به پایان می‌رسد.

آیا به ویگان رفته‌اید؟ آیا برای پیاده‌روی شبانه در آنجا اقامت داشتید یا در یک سفر یک روزه از آنجا عبور کردید؟ نکات خود را در قسمت نظرات بنویسید. دوست دارم تجربه شما را بشنوم و این راهنما را بر اساس آن تنظیم کنم. و اگر در حال برنامه‌ریزی سفری گسترده‌تر به شمال لوزون هستید، راهنمای سفر باگیو را برای نحوه ترکیب ساحل ایلوکوس با ارتفاعات کوردیلرا بررسی کنید.

پرسش و پاسخهای متداول

چند روز در ویگان نیاز دارید؟

دو روز اقامت در خود ویگان به شما این امکان را می‌دهد که بدون عجله، کاله کریسولوگو را در سپیده دم و شب، موزه‌ها، منطقه سفالگری و بازار عمومی ببینید. اگر قصد دارید به سمت شمال و به سمت لائوآگ، پائوای و پاگودپود حرکت کنید، در مجموع چهار تا پنج روز را برای کل مسیر ساحلی ایلوکوس برنامه‌ریزی کنید.

بهترین راه برای رفتن از مانیل به ویگان چیست؟

اتوبوس شبانه مسیر استاندارد است. خطوط اتوبوس پارتاس از پایانه‌های کوبائو و پاسای با کرایه‌هایی از حدود ۷۰۰ تا ۱۴۰۰ پزو بسته به کلاس سرویس‌دهی می‌کنند. زمان سفر ۸ تا ۱۰ ساعت است. دومینیون و فاریناس ترانزیت نیز این مسیر را ارائه می‌دهند. برای آخر هفته‌ها و تعطیلات از قبل بلیط رزرو کنید.

بهترین زمان برای سفر به ویگان چه زمانی است؟

فصل خشک از نوامبر تا آوریل بهترین زمان است، و از دسامبر تا فوریه مطبوع‌ترین آب و هوا را ارائه می‌دهد. ژانویه جشنواره لونگانیسا و جشن شهر را به ارمغان می‌آورد که ارزش تجربه کردن را دارند اما نیاز به رزرو محل اقامت از مدت‌ها قبل دارند.

آیا خیابان کریسولوگو ارزش بازدید دارد؟

بله، اما زمان‌بندی مهم است. صبح زود قبل از شلوغی یا بعد از ساعت ۸ شب که چراغ‌های گازی روشن هستند و مسافران یک روزه رفته‌اند، در آن پیاده‌روی کنید. ظهر گرم، شلوغ و پر از گروه‌های عکاسی است، بنابراین اگر می‌خواهید واقعاً خیابان را تجربه کنید و فقط از آن عکس نگیرید، از آن اجتناب کنید.

کدام غذای ایلوکانو را باید در ویگان امتحان کنید؟

ویگان لونگانیسا، باگت با KBL (گوجه فرنگی، باگونگ، موسیر)، ویگان امپانادا، پیناکبت اصیل با باگونگ ایزدا، و باسی، شراب نیشکر تخمیر شده. بهترین غذا در بازار عمومی ویگان و کاریندریاهای محلی است، نه رستوران‌های توریستی در کاله کریسولوگو.

طراحی شده توسط سیستم 12Go

پست های مشابه